Westfriese Ekklesia

Direct naar de inhoud

Over rouwen Image by zandy126 from pixabay Over rouwen Vandaag vieren we Allerzielen en dat heeft alles te maken met liefde voorbij de dood. Het is mooi, waardevol en kwetsbaar. Als een dierbare wegvalt uit dit aardse leven, moeten we afscheid nemen. En vanaf dat moment begint het rouwen. Rouw is intens, grillig, bij elk mens en elke verlies anders. Rouwen kun je ook bij verlies van gezondheid, vitaliteit, liefde of werk. Rouwen kost tijd, het is hard werken, het kan je compleet overspoelen, je bent niet ziek maar wordt ook nooit meer de oude. Er zit geen lijn in, geen vast patroon, het is geen kwestie van zaken afvinken. Rouwen werk je niet af maar overleef je, en het is nooit klaar: gemis blijft altijd. Volgens grondlegger van de verlieskunde Herman de Mönnink, draait het bij rouwverwerking om de zogeheten verliesdriehoek: de relatie tussen de impact van het verlies, de manier waarop je omgaat met het verlies en de steun die je krijgt van je omgeving. Het komt kortweg neer op: je moet het verlies zelf dragen, maar niet alleen. En ook dit heeft alles te maken met liefde. Grote liefde - groot verlies. En mét je geliefde verlies je mogelijk nog meer: je maatje, vriendschap, je routine, grip, je identiteit en kijk op het leven. Lange tijd pendel je tussen stilstaan bij het verdriet, afleiding zoeken en een soort van doorgaan met het dagelijks leven. Huilen, schreeuwen (met of zonder geluid), zwijgen, zingen. Een glas wijn, een goed gesprek, een wandeling – stilstaan, opstaan en weer doorgaan. Uiteindelijk doorgaan op een weg van liefde. Eerst met een loodzware rugtas, ooit met een rolkoffer. Wat daarin kan helpen is familie en vrienden - je inner circle of een onverwachte ander - naasten die luisteren, echt luisteren zonder oordeel en die er voor je zijn. En mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Je moet het verlies zelf dragen, maar niet alleen. Mogen we ons gedragen weten door anderen, door elkaar en door de eeuwige God, die liefde is. [tekst: Roos Konijn-Kapteijn, met dank aan Gerda Wierda]
terug